Powstanie wielkopolskie, które wybuchło 27 grudnia 1918 roku, stanowi jedno z najdonioślejszych wydarzeń w dziejach walki narodu polskiego o niepodległość. Było ono zwieńczeniem wielopokoleniowego wysiłku Polaków zamieszkujących ziemie zaboru pruskiego. Wysiłek ten prowadzono z niezłomną konsekwencją, rozwagą i głębokim poczuciem odpowiedzialności za losy Ojczyzny. Przez ponad sto lat Wielkopolska poddana była brutalnej germanizacji, której celem było wynarodowienie ludności polskiej, zatarcie tożsamości narodowej oraz wykorzenienie języka, kultury i tradycji. Odpowiedzią Polaków nie była jedynie otwarta walka zbrojna, lecz przede wszystkim długotrwała, systematyczna i świadoma praca organiczna. Zjawisko to obejmowało rozwój oświaty, gospodarki, spółdzielczości, kultury i życia społecznego. Dzięki niemu społeczeństwo wielkopolskie umacniało swoją jedność, siłę ekonomiczną oraz świadomość narodową. Ten pokojowy, lecz nieustępliwy opór historycy nazwali „najdłuższą wojną nowoczesnej Europy”. Wojna toczona bez regularnych bitew, lecz z ogromną determinacją, wytrwałością i poświęceniem. Była to walka prowadzona m.in. w szkołach, organizacjach społecznych, parafiach i gospodarstwach, przekazywana z pokolenia na pokolenie jako moralny obowiązek wobec przyszłości narodu. Wybuch Powstania Wielkopolskiego w końcu 1918 roku nie był więc dziełem przypadku ani chwilowego uniesienia. Był naturalną konsekwencją wieloletnich starań, przygotowań i ofiar całych pokoleń Polaków, którzy mimo brutalnych represji i niesprzyjających warunków, zachowali wiarę w odzyskanie niepodległości. Dzięki doskonałej organizacji i poczuciu wspólnoty powstanie zakończyło się zwycięstwem, a Wielkopolska została włączona do odradzającej się Rzeczypospolitej. Powstanie Wielkopolskie pozostaje do dziś symbolem patriotyzmu, odpowiedzialnej walki o wolność oraz niezłomnej woli narodu polskiego. Jest trwałym świadectwem tego, że niepodległość nie jest darem chwili, lecz owocem długotrwałego wysiłku, pracy i poświęcenia całych pokoleń.